Mensen kunnen mij soms gigantisch verbazen, zoals mij dat vanmorgen overkwam toen ik op de fiets zat onderweg naar huis.

Bij het oversteken van een vrij drukke weg blokkeerde ik op de middenberm in alle waarschijnlijkheid het zicht van een tegemoetkomende automobilist, waardoor hij de voetganger naast mij niet heeft gezien en hem daardoor erg hard tegen zijn schouder aanreed. Ik had van die mooie haaientanden voor me op het fietspad staan en stopte voor deze auto, maar de voetganger links naast mij had wel voorrang omdat hij al bezig was met oversteken op het zebrapad.

De automobilist stopte een stuk verder in de middenberm en omdat ik benieuwd was wat er ging gebeuren ben ik na het oversteken even afgestapt. Er volgde direct een ruzie op straat en de automobilist gaf de zojuist aangereden man een flinke duw en bleef duidelijk oververhit herhalen dat ie al sorry had gezegd en ‘m niet had gezien. Een man naast mij die bezig was met het prikken van vuil van de straat probeerde de situatie woordenlijk niet te laten escaleren en riep naar de automobilist dat ie kalm moest blijven en liep al zijn kant op. Automatisch liep ik in de richting van de aangereden man, in de gaten houdend dat hij niet nog een keer aangevallen werd zodat ik er dan meteen tussen kon springen.

De automobilist liep terug naar zijn auto en reed weg. De situatie liep dus in een ‘sisser’ af. Ik wilde de aangereden man nog vragen of alles in orde was maar voordat ik de kans kreeg draaide hij zich om en liep van me weg.

Ik vind het jammer dat deze situatie met zoveel zinloos geweld is beĆ«indigd. Blijkbaar is er ook nog weinig over van de korte lontjes die ‘we’ ooit hadden en ploffen we tegenwoordig meteen al uit elkaar.