Afgelopen week viel mijn oog tijdens het wandelen met Noa op een bordje, geplaatst tussen een rijtje bomen op een stuk braakliggend terrein waar we elke dag een paar maal ons rondje liepen.

Zo nieuwsgierig als ik ben, ben ik op Google gaan zoeken wat dit precies voor een betekenis had. In 2009 is er een boomverkiezing geweest en de 3 bomen die op dit braakliggend stuk terrein staan hebben de verkiezing gewonnen. Er is zelfs een gedichtje over gemaakt:

Quercus Palustris
(de drie moeraseiken spreken)

Dit is de plek om te zijn: onze wortels
in papaver, omsingeld en in bloemen
opgenomen. In het hout

de trage herinnering van kinderstemmen,
het rollen van grasmaaiers, de heimelijke liefdes
achter gesloopte muren. Dagelijks is dit

de plek waar we in verbazing toezien
hoe Enschede verandert en hetzelfde blijft
met de snelheid van cirkelende seizoenen. Wat rest

langs de ongebroken droom van groen
en het blauwe uitzicht van de kraaien, is deze oogst
die we in dankbaarheid ontvangen – en teruggeven

Frank Wijering

Deze bomen zijn ongeveer 80 jaar oud en toevallig heb ik ze op de achtergrond op een foto staan die ik vandaag heb gemaakt: