Nadat we de tafel vanmorgen hadden gedekt voor ons Valentijnsontbijt en de broodjes en croissantjes bruin lagen te worden in de oven, sprak mijn lief mij onder het genot van een kopje thee vanachter zijn mini-laptop de volgende woorden toe:

De wondere wereld van de liefde

Elke medaille heeft een keerzijde en aangezien de zware kant van mijn web-log reeds de nodige aandacht krijgt, vind ik het tijd worden om ook aan mijn betere helft een liefdevolle woordenrijg te weiden.
Wat is daar een passendere datum voor dan Valentijnsdag!

14 februari 2010

Valentijnsdag is een dag dat ik mij graag aan de commercie overgeef als ik ’s morgens naast mijn friemelding wakker word. Met een grote intensiteit prijs ik mijzelf gelukkig dat ik mij niet hoef te hullen in eenzaamheid, maar mij mag verheugen op een dag die helemaal in het teken staat van de liefde die wij voor elkaar voelen en elkaar scheutig zullen schenken. Bij het omhelzen van haar lichaam, wens ik mij niets liever toe dan dat het overbodige spoedig haar naaktheid zal doen onthullen. In deze intieme momenten herbeleef ik onze fijne herinneringen, waarbij ik ze als warme golven onder de dekens door voel rollen. Tot mijn eerste herinnering aanspoelt, die bij haar halverwege ruw op haar kliffen uit één splijt. Onze ontmoeting kan zij zich maar met moeite voor de geest te halen. De impact te groot, met als gevolg een black out. Hoewel zij zich daar schuldig over voelt, krijg ik het er keer op keer warm van en zie ik de andere kant van de medaille. Over een dergelijke explosieve intensiteit kan ik niet heen.
Ik wil het moment suprême nog even uitstellen, maar zij maakt mij kenbaar dat zij mijn gevoelens voor haar enkel nog wil beleven deze dag. Onze eerste kennismaking in alle hevigheid weer vergetend, geef ik mij over aan haar verlangen. Verdwijnend onder de dekens wil ik de tijd doen vergeten in de wondere wereld van de liefde.